یکی از حربه های مخالفان و دشمنان امیرالمومنین(ع)برای کارشکنی و جلوگیری از حاکمیت آن حضرت، ترویج ادعای دروغین خونخواهی خلیفه سوم و متهم نمودن علی(ع) به شرکت در قتل وی بود

در کشاکش این مجادلات، عبدالله بن عمر که از عناصر سرشناس مدینه و دارای سوابق و امتیازاتی نزد مردم بود، بخاطر احتیاط افراطی و برخورداری از روحیه ی ترس، با حضرت علی(ع) بیعت نکرد و گفت:تا زمانی که همه ی مردم با علی(ع) بیعت نکنند، من بیز با او بیعت نمی کنم! عبدالله بن عمر برای فرار از بیعت مدینه را ترک کرد

اما ار آنجا که معتقد بود که پیامبر(ص) فرموده اند:-هر کس بمیرد و امام خود را نشناخته باشد، به مرگ جاهلیت مرده است-وی، بعدها به کوفه آمده و به قصد بیعت با عبدالمالک، خلیفه ی وقت، به در خانه ی حجاج، حاکم خونخوار و فاسد کوفه رفت تا شبی را بدون امام به روز نیاورد!ا

در آن هنگام حجاج، در حال استراحت بود و با بی اعتنایی با عبدالله، برخورد کرده و پایش را از رختخواب بیرون آورد و ختاب به او گفت:به پایم دست بده! و بیعتت را بکن و برو!ا

عبدالله هم با کمال حقارت، پای حجاج را گرفت و با خلیفه* بیعت نمود

عبدالله بن عمر همیشه تاسف خود را از عدم همراهی با حضرت علی(ع)ابراز می کرد و در هنگام مرگ، با پشیمانی و حسرت گفت:اکنون در خود، ناراحتی نسبت به دنیا احساس نمی کنم جز اینکه همراه علی(ع) با گروه یاغی نجنگیدم

هر فرد، گروه و جریان، با هر میزان سابقه و احترام، بخاطر ملاحظات بیجا، مصلحت اندیشی و یا هوای نفس، دفاع و تبعیت و بیعت با ولایت اولی الامر و امام عادل را به تعویق اندازد، عاقبت با خفت و خواری، مجبور به بیعت و پذیرش ولایت افراد فاسدی همچون حجاج، خواهد گردید

به لطف الهی و در مقطع کنونی، نظام اسلامی ما، برخوردار از نعمت ولایت فقیه عادل جامع الشرایط و نایب امام زمان(عج) است که همگان، در هر جایگاه و مرتبه ای، باید اولویت اول خود را همراهی و تبعیت از این خط نورانی بدانند تا خدایی ناکرده در اردوگاه والیان ظلم، قرار نگیرند.